پروانه عزیز سال پیش مطلب زیبایی نوشته بود که این شعر را در بخش نظراتش نوشتم!

تو میگویی:

نجات شاید

پشت یکی از همین لحظه ها باشد !

اما ....

میدانی پروانه؟

تمام کودکیم

در های و هوی وهم برانگیز ادم بزرگها

میان بازار مکاره سیاست

گم شد.....

گم میشود....

اما من

رویا هایم را هنوز

جایی میان حسرت و ارزو

پشت پرچین خاطره

قایم کرده ام

دخترک زیبای همسایه!

و ان بادبادک رنگارنگ

که هیچوقت اوج نگرفت!

......

اما ای پاک!

ای زلالترین بگو.....

در این هجوم بی امان دلهره ها و دلتنگی

تصویر اسمان و پرنده را

کجا قاب کرده ای؟

تهران ـشهریور ۱۳۸۶

;