بی پرده بگویم...خسته شده ام ازاین توالی بیهوده ی سالها وسالهای بیهوده ی متوالی!

"سالهای بد... سالهای باد... سالهای شک... سالهای اشک..."

از این روزهای بی روح خاکستری که شنبه اش شبیه دوشنبه است و هر روزش جمعه!

از این عادت لعنتی به تراژدی های تمام نشدنی هر روزه که جزئی از این زندگی نکبتی شده است انگار!

و ما که عادت کرده ایم به عادت کردن و تلخی هیچ مصیبتی دلمان را نمی لرزاند!

کرخت شده ایم از فرط درد... دردی که بیخ استخوان جا خوش کرده و مزمن شده...

با این همه بهار را دوست می دارم بی آنکه راز فصلها را فهمیده باشم.

اولین جوانه که بزند، معلوم می شود هنوز رسم شکفتن و زنده بودن در این دیار ور نیافتاده و می شود دل خوش کرد به قدم های عمو نوروز که بیاید و همه این اشکها و دردها و تلخی ها را دور بریزد و به یمن همتش اختتام زمستان و سوز و سرما اعلام شود!

گل سرخ خورشید بر آید و خانه ی شب را ویران کند...

بهار بانو؛ به شهر پر غصه ی ما خوش آمدی!

;